อีกสิ่งหนึ่งที่คนถ่ายรูปใต้น้ำต้องปวดหัว นอกเหนือไปจาก อุปกรณ์แสนหนัก ราคาแสนแพง ก็คือ ความยากลำบากในหากระเป๋ากล้องที่สามารถใส่อุปกรณ์ของเราไปได้หมด และต้องมีขนาดไม่ใหญ่ไม่โตจนเกินไป เพราะถ้ามันดูใหญ่เทอะทะ สายการบินก็จะไม่ยอมให้เรา carry-on ครั้นจะ Load อุปกรณ์ราคาเป็นแสน ก็ไม่ค่อยอยากจะทำเพราะไม่รู้ว่า ground staff ที่ไหนมันจะปู้ยี้ปู้ยำอุปกรณ์เราขนาดไหน อย่างเลวร้ายน้อยๆ ก็โยนกระเป๋าเราไม่บันยะยันยัง อย่างเลวร้ายมากขึ้นมาหน่อยก็ของหายไปจากกระเป๋า หรือเลวร้ายมากๆ ก็กระเป๋าหายไปทั้งใบ (ทั้งหมดนี้เคยเกิดขึ้นแล้วจริงๆนะครับ)

ผมเองก็มีปัญหากับการหากระเป๋าอยู่นานมากๆๆๆๆๆๆ ใช้มาตั้งแต่ Lowepro แบบสะพายหลังรุ่น CompuTrekker AW ตั้งแต่สมัยใช้ compact กับ strobe 1 ตัว พอเปลี่ยนมาเป็น DSLR อุปกรณ์เพิ่มขึ้นมันก็เริ่มใส่ไม่พอ เลยลองเปลี่ยนมาเป็นกระเป๋า National Geographic รุ่นสะพายหลัง แล้วเอา housing ประกอบ Handle ถือแยกต่างหากเลย แต่ด้วยน้ำหนักของอุปกรณ์ที่เพิ่มมากขึ้น การสะพายหลังเดินในสนามบิน บางครั้งต้องรอต่อเครื่องหลายชั่วโมง มันก็เริ่มจะไม่ไหว เลยตัดสินใจเปลี่ยนมาใช้แบบล้อลาก ก็ได้กระเป๋า KATA OC-84 มา ซึ่งใส่ของได้เยอะ กระเป๋าก็แข็งแรง ใช้งานได้ work มากๆ ติดปัญหาเดียวคือมันใหญ่เกินไปนิดสำหรับ Carry-on บนเครื่องบินเล็กๆ และหน้าตาที่มันดูเทอะทะ ทำให้โดนเรียกชั่งน้ำหนักกระเป๋าบ่อยมากๆ (ทุกคนที่ใช้ DSLR ถ่ายรูปใต้น้ำคงรู้ว่าน้ำหนักกระเป๋าเนี่ยมันเกิน 7KG ไปเยอะมากๆอยู่แล้ว) แต่ส่วนใหญ่ก็จะผ่านมาได้โดยการแถ ว่าอุปกรณ์ถ่ายรูปพวกนี้มันแพงมาก ถ้าโหลดแล้วมันพังหรือหายไป จะมีปัญหานะ นอกจากนี้ปัญหาที่ตามมาคือต้องรีบขึ้นเครื่องและเอากระเป๋าขึ้น overhead compartment ให้เร็ว เพราะมันกินที่มากๆ ถ้าไปช้าแล้วมีคนเอากระเป๋าขึ้นไปแล้ว เราจะหาที่ใส่กระเป๋าเรายากมาก แต่ก็ใช้มาได้หลายสิบทริป หลายประเทศ

เมื่อสองเดือนก่อนผมเพิ่งขายอุปกรณ์ไป 1 ชุด (Housing 1, Body 1, Ports, Strobes 2) พร้อมกับกระเป๋า KATA OC-84 ตอนนี้เลยต้องมองหากระเป๋าใบใหม่ โดยมี condition คือ
1. ต้องมีล้อลาก
2. ต้องสามารถเป็น Carry-on ได้ ทุกสายการบิน
3. ต้องไม่ดูเป็นกระเป๋ากล้อง ล่อตาล่อใจพวกโจร

หามาร่วมเดือนในที่สุดก็ตกลงปลงใจกับกระเป๋า Think Tank รุ่น Airport International

แล้วทีนี้ก็มาถึงส่วนที่ปวดหัวที่สุด คือการเอาของทั้งหมดจัดให้มันลงกระเป๋าอย่างสวยงาม
ของที่ว่านี้จะประกอบด้วย
Nauticam NA-MD90 (housing)
Nauticam Macro Port 60
Pro-One Dome Port (7″)
Accessories ต่างๆ เช่น spare o-ring, silicon grease, ประแจหกเหลี่ยม, เครื่องมือต่างๆ
INON Z240 x 2 (ติด Z-Adapter) + Diffusor
Fibre Optic Cable x 2
Nikon D90 พร้อม Charger
Nikkor AF-S 60mm Macro (Nano)
Nikkor 10.5mm DX (fish-eye)
MacbookPro 15″ พร้อม สายชาร์ต
External Harddisk
Card Reader

หลังจากผ่านไปประมาณเกือบ 3 ชั่วโมง ก็ได้ผลออกมาดังนี้ (หมายเหตุ: พวก arms, clamp, แบตAA และ charger ผมแยกไปใส่รวมกับกระเป๋าเสื้อผ้าครับ เพราะไม่งั้นมันจะหนักเกินเหตุ)

สุดท้ายไม่ลืมที่จะชั่งนำ้หนักของกระเป๋า ดูรูปเอาเองนะครับ อันนี้ยังไม่รวม MacbookPro 15″ นะเนี่ย (-__-”)

หลายๆคนถามผมมาว่า ถ่ายรูปยังไงหลังละลาย วันนี้เลยว่าจะมาคุยกันเรื่อง ชัดลึก/ชัดตื้น หรือเรียกอีกอย่างว่า Depth of Field (DoF)

ภาพภ่ายที่หลังละลายนั้น ไอ้ฉากหลังที่ว่ามันไม่ได้ละลายหายไปไหนหรอก เพียงแค่มันไม่ชัดเท่านั้นเอง ทีนี้ก็ขึ้นกับว่ามันไม่ชัดซะขนาดไหน ยิ่งภาพถ่ายที่ชัดตื้นมากๆ ฉากหลังก็จะละลายมากขึ้นเท่านั้น ไอ้ความชัดตื้น หรือ ชัดลึกนี่แหละเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้หลังละลาย หรือ ไม่ละลาย (จริงๆแล้วสิ่งที่ละลาย หรือไม่ focus นั้นมันไม่ได้มีแค่ข้างหลัง แต่มันคือข้างหน้าของจุดที่เรา focus ด้วย)

ภาพถ่ายบางภาพผู้ถ่ายต้องการเน้น Object เดี่ยวๆ ทีต้องการจะถ่าย จึงพยายามทำให้ภาพชัดเฉพาะบริเวณที่ต้องการเท่านั้น ส่วนอื่นๆให้เบลอหายไป จะได้ไม่กวนตาผู้ดู อย่างนี้จะเรียกว่า ถ่ายให้ชัดตื้นๆ (Shallow focus) เช่นภาพนี้ที่ focus ชัดเฉพาะตาของ moray eel

แต่ภาพถ่ายบางภาพเช่นภาพ landscape หรือภาพวิว ที่ผู้ถ่ายต้องการให้ผู้ดูเห็นความงดงามของวิวทิวทัศน์ตั้งแต่ใกล้ๆไปจนไกลๆ อย่างนี้เรียกว่าถ่ายภาพให้ชัดลึกๆ (Deep focus) เช่นภาพนี้

แต่ปัจจัยอะไรล่ะที่ทำให้ภาพชัดลึก หรือ ชัดตื้น หลายๆคนคงตอบได้ว่าก็ค่ารูรับแสง (Aperture) หรือ f-stop ไงล่ะที่เป็นตัวการทำให้ชัดลึกหรือชัดตื้น ถูกต้องแล้วครับ แต่ถูกไม่หมด เพราะยังมีปัจจัยอีก 2 อย่างที่เกี่ยวข้องกันด้วย สรุปว่ามีปัจจัย 3 อย่างที่เกี่ยวข้องกับความชัดลึก ชัดตื้น หรือ Depth of Field นั่นคือ

1. รูรับแสง (Aperture) หรือ f-stop โดยยิ่่งรูรับแสงแคบ (เลข f เยอะๆ เช่น f/16, f/32, f/64) ภาพก็จะยิ่งชัดลึก แต่ในทางตรงข้าม ยิ่งรูรับแสงกว้าง (เลข f น้อยๆ เช่น f/1.8, f/2.0, f/2.8) ภาพก็จะยิ่งชัดตื้น

2. Focal Length ของเลนส์ ยิ่งเลนส์มุมกว้่างเท่าไหร่ (Focal Length น้อยๆ เช่น เลนส์ 15mm, เลนส์ 20mm) ภาพก็จะยิ่งชัดลึก แต่ถ้าเลนส์ยิ่งแคบ หรือ Tele เท่าไหร่ (Focal Length เยอะๆ เช่น เลนส์ 200mm, เลนส์ 400mm) ภาพก็จะยิ่งชัดตื้น —> หรือแปลว่าเลนส์ยิ่ง wide เท่าไหร่ภาพก็ยิ่งชัดลึกมากขึ้นเท่านั้น

3. ระยะห่างระหว่างกล้องกับ object ที่เรา focus (หรือระยะที่จุด focus) ยิ่ง Object ไกลจากกล้องเท่าไหร่ ภาพก็จะยิ่งชัดลึก แต่ถ้า Object ใกล้เข้ามามากเท่าไหร่ ภาพก็จะยิ่งชัดตื้น —> หรือแปลว่าภาพยิ่ง Macro เท่าไหร่ก็ยิ่งชัดตื้นมากขึ้นเท่านั้น

สำหรับปัจจัยข้อ 1 กับข้อ 2 ลองตามไปดู link นี้ เป็น Depth of Field Comparison Tool ของ Tamron ลองเลือก f-stop เลือก Focal Length ของเลนส์แล้วดูว่า Depth of Field ของภาพเป็นยังไงนะครับ

วิธีการคำนวนว่าปัจจัยทั้งสามให้ระยะชัดเป็นเท่าไหร่นั้นยากเกินไปเลยจะไม่พูดในนี้ เพราะผมเองก็คำนวนไม่เป็นฮะ เอาแค่ว่าจำหลักและปัจจัย 3 ข้อนี้ไว้ก็จะพอสามารถปรับค่ากล้องให้ได้ระยะชัดลึก/หรือตื้นที่ต้องการได้ง่ายขึ้น

ยกตัวอย่างง่ายๆ ถ้าต้องการภาพหลังละลายเป็นไอติมเหลวๆ ก็ขยับกล้องเข้าไปให้ใกล้วัตถุมากที่สุด แล้วใช้ lens ทางยาว focus เยอะๆ จากนั้นก็ปรับ f ให้กว้างที่สุด เท่านี้หลังภาพของคุณก็จะละลายเหลวเป๋วไปเลย แต่บางทีถ้าไม่จัดให้ดีภาพของคุณอาจจะละลายเกินเหตุไม่เหลืออะไรชัดเลยยกเว้นรูขุมขนตรงจุด Focus ก็เป็นได้

เวลาจะภ่ายภาพใต้น้ำ โดยเฉพาะ Wide angle ช่างภาพหลายๆท่านจะพยายามหลีกหนีฝูงชน ไม่อยากได้นักดำน้ำเข้ามาในภาพ แต่ความจริงแล้ว ภาพบางภาพ อาจจะดูเหงาเกินไป ถ้าไม่มีนักดำน้ำอยู่ในนั้น ดังนั้นบางครั้งการที่เราถ่ายภาพให้มีนักดำน้ำอยู่ในภาพ อาจจะทำให้ภาพมีความหมายมากขึ้น และ น่าสนใจกว่าเดิม เช่นรูป แมงกะพรุนตัวนี้

แต่ทีนี้พอเราลองพยายามเอานักดำน้ำเข้ากล้อง ปัญหาที่เกิดตามมาก็ คือนักดำน้ำที่มักจะโผล่เข้ามาในกล้องของเรานั้น มักจะมีท่าทางที่ไม่ค่อยน่าดู ท่าไม่สวยบ้าง มุมไม่ดีบ้าง หรือแม้แต่อุปกรณ์ไม่เข้าที่เข้าทาง ทำให้รูปที่ได้ออกมาแทนที่จะสวยขึ้นกลับดู ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดังนั้นอาจจะต้องมีการนัดแนะ กับนาง(นาย)แบบ เรื่องท่าทางกันให้ดีก่อนดำน้ำ

ข้างล่างนี้เป็น tip และ technique ที่นางแบบของกระผมได้ไปร่ำเรียนมาจาก นางแบบชาวอิตาลี่ท่านหนึ่งที่เจอกันในทริปดำน้ำ นางแบบชาวอิตาลีท่านนี้จริงๆแล้วเป็นภรรยาของช่างภาพใต้น้ำชื่อ Settimio Cipriani เค้าดำน้ำด้วยกันมาหลายสิบปีแล้ว

เทคนิคเบื้องต้น
1. เก็บสายอุปกรณ์ระโยงระยางทุกชิ้นให้ติดกับตัวหรือ BCD ให้มากที่สุด (ข้อนี้นอกจากจะถ่ายรูปสวยแล้ว ยังช่วยให้เราไม่ทำลายธรรมชาติโดยไม่ตั้งใจอีกด้วย)
2. อย่าใช้ท่ากบ ให้ใช้การตีขาแบบ free style เท่านั้น พร้อมทั้งงุ้มปลายเท้าให้มากที่สุด ทำให้เส้นของ fins เป็นเส้นเดียวกับขาของเรา
ุ
เทคนิคขั้นสูง
3. หนีบเข่าให้ติดกัน แยกปลายขาเล็กน้อยเพื่อสร้างเส้นโค้ง
4. ถ้ามี ไฟฉาย กรุณาหยิบออกมาและเปิดมันซะ
5. พยายามหายใจเข้านานๆ เพื่อเปิดโอกาศให้ช่างภาพได้กด shutter ช่วงนั้น และถ้าเป็นไปได้ เมื่อเห็นแสง flash ปั๊บก็หายใจออกซะ

ลองดูท่าทางของนางแบบคนนี้นะ

อย่างที่หลายๆคนทราบนะครับว่า เมื่อเดือนมีนาที่ผ่านมาผมไปดำน้ำที่ Lembeh มาเกือบๆ เดือน ได้ดำน้ำกับคนดังหลายคน เช่น David Cheung กับ Sanah จาก Scubacam สิงคโปร์ ซึ่งจัด Night Safari ที่ Kasawari Lembeh Resort, Tony Wu ช่างภาพกล้ามโต, Ryan Canon จาก Reef Photo and Video, Kenji Ohmura จาก Fisheye, Jacqueline กับ Edward Lai จาก Nauticam International และ Eric Cheng จาก WetPixel.com ทำให้ทริปนี้ได้เห็นอุปกรณ์ฮือฮาจากช่างภาพระดับโลก และ ผู้ผลิต และ ขายอุปกรณ์ถ่ายภาพ และวีดิโอ ใต้น้ำมากมาย

แต่ทั้งทริปนี้อุปกรณ์ที่ฮือฮาที่สุด เห็นจะเป็นของ Eric Cheng ซึ่งคราวนี้เค้ามากับกล้อง Canon 7D + Nauticam NA-7D Housing เป็นอุปกรณ์มาตรฐาน แถมด้วย INON insect eye lens, S-2000 Strobe 2 ตัว, Fisheye FIX light 2 ตัว, ขาตั้ง XIT404, และ ULCS arm โดย Set up นี้ทำให้ใช้งานได้ทั้งภาพนิ่ง (โดย Strobe 2 ตัว) และ Video (โดย FIX light 2 ตัว)

อ่านๆ ดูอาจจะยังไม่เข้าใจขอให้ดูรูปฮะ

อันนี้ลองให้เทียบขนาด ลองคิดดูแล้วกันว่ามันหนักขนาดไหน

ขอบคุณรูปทั้งสองจาก bkkcamerahousing.com ครับ

ลองไปดู review จาก set up นี้ได้ที่ WetPixel.com ครับ หรือถ้าอยากดูรูปที่ถ่ายมาจากกล้องชุดนี้ก็ไปที่ Flickr ของ Eric ได้เลยครับ

การถ่ายภาพนั้นส่วนใหญ่ ผู้ถ่ายภาพจะอยากให้คนที่ดูรูปรู้ว่า รูปที่เราถ่ายคือรูปอะไร แต่บางครั้งการถ่ายภาพแบบดูไม่ออก (ถ้าจะเรียกให้หรูๆ อาจจะใช้คำว่า “abstract” ก็ฟังดูเข้าที) ก็ทำให้ภาพดูน่าสนใจได้

เช่นรูป Nudibranch สีขาวดำตัวนี้ Jorunna funebris ก็เป็นภาพที่ดูแล้วน่าสนใจดี เพราะไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่ แต่เส้นสายและแสงที่ลงทำให้ภาพดูน่าค้นหา

แต่บางครั้งการการถ่าย Subject บางอย่างให้ดูเป็นอย่างอื่นก็ทำให้ภาพที่ได้ดูสนุกมากขึ้น เช่นรูป Piglet ตัวนี้ ใครจะเห็นมันเป็น bubble shell ก็เรื่องของคุณ แต่ผมเห็นมันเป็นลูกหมูน่ารัก

หรือการใส่อารมณ์ให้ภาพเช่น ภาพหน้ายิ้มนี้ ดูแล้วก็ยิ้มตาม ทั้งๆที่มันเป็นแค่ Flathead ธรรมดาตัวนึง

บางครั้งเราลองมองหาความหมายอื่นๆในสิ่งที่เราจะถ่ายรูป การถ่ายภาพก็จะสนุกขึ้นอีกเยอะเลยครับ ^_^

เราจะเห็นช่างภาพใต้น้ำหลายๆคนพยายามหาสัตว์ที่อยู่บนพื้นที่โล่งๆ หรือพยายามถ่ายภาพให้เห็น subject (สัตว์น้ำ หรืออะไรก็ตาม) หลุดออกมาจาก background ด้วยวิธีการต่างๆเช่น การใช้ F กว้างๆเพื่อสร้าง shallow depth of field เพื่อให้ ฉากหลัง Blur หรือการทำให้ ฉากหลังดำ (Black Background)

การทำเช่นนี้ทำให้ช่างภาพสามารถสื่อสารกับคนดูรูปได้อย่างชัดเจนว่าอะไรคือ subject ทำให้ภาพดูง่ายและ คนดูรูปเข้าใจได้ทันทีว่าช่างภาพต้องการให้ดูอะไร

การใช้ F กว้างๆ เพื่อทำให้ ฉากหลัง Blur

การถ่ายแบบ black background เพื่อแยก subject ให้เห็นชัดเจน

แต่บางครั้งภาพที่ได้ก็อาจจะขาดอารมณ์ เพราะรูปภาพนั้นมันจบในตัว ไม่ได้มีอะไรให้คิดต่อ บางครั้งการถ่ายภาพที่ส่วนประกอบยุ่งเหยิงก็ให้อารมณ์ภาพที่สนุก และ น่าสนใจได้เหมือนกันเช่นรูปนี้

เวลาถ่ายภาพครั้งต่อไปลองอดทนรอนั่ง (นอน หรือ ลอย) ดูสั่งที่เราจะถ่ายสักพักเพื่อ หา moment สนุกๆ จับภาพ จะทำให้เราสนุกกับการถ่ายภาพมากขีึ้น

บางครั้งพอเราดำน้ำไปนานๆ เริ่มเห็นของเยอะขึ้น ทีนี้ก็จะพยายามหาของใหม่ๆแปลกๆที่ยังไม่เคยเห็น แต่บางครั้ง โอกาสก็ไม่เป็นใจ โชคไม่ช่วย เจอแต่ปลาพันธ์เดิมๆ Nudibranch หน้าตาเหมือนเดิม ปูก็หน้าตาซ้ำๆกัน เราก็อาจจะเริ่มเบื่อ พอเห็นของพวกนี้จากระยะไกล ก็ไม่สนใจที่จะดูมันอีก

แต่ความจริงแล้ว ของที่มันเดิมๆนี่้ อาจจะมีอะไรที่แตกต่างก็ได้

อย่าง Nudibranch ตัวนี้ ก็เป็น Chromodoris ธรรมดาๆตัวนึงที่พบเห็นได้ทั่วๆไปทั้งเมืองไทย เมืองนอก แต่ถ้าลองมองดูดีๆ จะเห็นว่าที่ปลายเขา (Rhinophore) ด้านนึงจะแตกกิ่งออกไป

หรือ Flounderfish ตัวนี้ เข้าใจว่า คงจะมีปัญหาเรื่อง pigment ของสีผิวผิดปกติ เลยทำให้ลายหายไป ครึ่งตัว ตอนแรกที่เห็นนึกว่ามันโดนกินผิวด้านนอกไป แต่พอดูดีๆจะเห็นเกล็ดของมันเป็นเหมือนเกล็ดปกติแต่เป็นสีขาว

ดำน้ำครั้งต่อไป อย่าเพิ่งเบื่อของที่ดูธรรมดาๆ ลองดูใกล้ๆ เผื่อจะเห็นอะไรที่แตกต่าง

พอเราเริ่มจะถ่ายรูปใต้น้ำจริงจังขึ้นก็มักจะมีคนบอกว่าต้องไปซื้อ Strobe มาใช้ แต่ถ้ามี Strobe ตัวเดียวแล้วแสงมันแข็ง ในที่สุดโดยส่วนใหญ่ก็จะเพิ่มมาใช้ Strobe 2 ตัว

การใช้ Strobe สองตัวโดยหลักแล้วจะช่วยให้ภาพที่ถ่ายไม่แข็ง เพราะเงาที่คมเกินไป (ลองนึงภาพเวลาเราถ่ายภาพด้วย Flash บนตัวกล้อง) แต่โดยส่วนใหญ่การใช้ Strobe 2 ตัวอาจจะทำให้ภาพที่ได้แบน เพราะไม่มีมิติ มองไม่เห็นรูปทรงที่ชัดเจนของ สิ่งที่เราถ่ายรูป เพราะเรามักจะ Set ให้ Strobe ทั้งสองตัวเป็น TTL หรือให้แสงเท่ากันแป๊ะ ทำให้แสงจากทุกทิศทางเท่ากัน จนไม่เกิดเงาหรือมิติใดๆ ในบางกรณีก็ถือว่าเป็นการดีโดยเฉพาะถ้า subject มีสีสันที่สดใสอยู่แล้ว แต่บางครั้ง เราอาจจะต้องการให้ภาพของเราดูมีมิติต้องการสื่อให้เห็นโครงสร้างของ subject ที่เราต้องการถ่ายรูป

ดังนั้นบางครั้งเวลาถ่ายรูปใต้น้ำ อาจจะต้องมีการ set ทิศทาง และจัดความแรงของ Strobe ทั้งสองข้างให้ต่างกัน เพื่อให้เกิดเงาและดูมีมิติมากขึ้น

รูปปลาหมึกยักษ์นี้ Set strobe ด้านขวาแรงกว่าด้านซ้ายประมาณ 3 stops ทำให้เกิดเงาที่ค่อนข้างชัดบริเวณหลังปลาหมึกยักษ์ แล้วใช้ Strobe ด้านซ้ายเก็บรายละเอียดด้านข้างของตัวปลาหมึก แต่ไม่ให้ชัดเกินไป เพื่อสร้างมิติให้เห็นเส้นโค้งของบริเวณตา และหัวของปลาหมึกยักษ์

Stargazer เป็นอีกหนึ่ง subject ที่ถ่ายรูปยาก เพราะความแบน และ สีที่เหมือนกับบริเวณที่มันฝังตัวอยู่ แต่จริงๆแล้ว บริเวณตา และ ปากของ Stargazer นั้นมีส่วนขรุขระและโค้งเว้าที่ชัดมาก แต่ถ้าเราใช้แสงที่เท่ากันทั้งสองฝั่ง จะทำให้ Subject กลืนหายไปกับ Background ดังนั้นตอนถ่ายภาพนี้ จึงให้แสงจากทางขวาแรงกว่า และใช้แสงทางซ้ายเก็บรายละเอียดของ texture ของผิว Stargazer

ใครมี Strobe สองอันลองไปเล่นดูนะครับ

ผมเคยเขียนเรื่อง การถ่ายภาพใต้น้ำตอนกลางคืนให้ดูเป็นกลางคืน ลงใน FiNS Magazine ฉบับที่ 7.1 (มกราคม 2008) ตอนนั้น Strobe แบตหมด เลยต้องใช้ไฟฉายในการให้แสง ผลปรากฎว่าภาพที่ได้น่าสนใจมาก เลยเอาไปเขียนลง FiNS แต่หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้ดำ Night Dive อีกสักเท่าไหร่ เลยไม่ได้ลองถ่ายภาพกลางคืนให้ดูเป็นกลางคืนอีกสักเท่าไหร่

แต่แล้วทริป Lembeh คราวนี้จุดประสงค์หลักคือมาร่วมทริป Night Safari ที่ FiNS, Scubacam และ Tony Wu ร่วมกันจัด ซึ่งทริปนี้เป็นทริปที่เราจะทำแต่ Night Dive วันละ 3 ไดฟ์ ตลอดทริป ก็เลยได้ดำ Night Dive จนหายอยาก

Night Dive คราวนี้เจอปลาหมึกยักษ์หลายตัวหลายขนาด แต่การจะถ่ายปลาหมึกยักษ์ให้สวยนั้นเป็นเรื่องยาก เพราะสีสันของมัน มักจะกลืนหายไปกับพื้นหลัง (ไม่นับพวกสีสันสดใส เช่น Bluering Octopus) ตอนถ่ายๆอยู่เลยเกิดไอเดียว่าทำไมเราไม่ลองเอาไฟฉายมาถ่ายดูเหมือนที่เขียนไว้ เผื่อจะได้อะไรที่แตกต่าง ผลที่ได้ออกมาก็ตามนี้ฮะ มีสองรูป

รูปแรกเป็น ปลาหมึกยักษ์ธรรมดาๆ นอนนิ่งๆไม่ขยับไปไหน เลยใช้ไฟฉาย LED ธรรมดาๆ ของ Fantasea (ไม่ใส่ Filter) ฉายไฟแบบ downlight ลงมากลางตัวปลาหมึกเหมือน Spotlight

รูปที่สองเป็น Coconut Octopus รูปนี้ได้ไฟที่ยืมมาจากคุณ Julian Cohen เป็น FIX1000LEC ของ Fisheye ใส่ Filter 6000K (สีส้มๆ เพื่อให้ภาพได้สีอุ่นๆ)

จริงๆแล้วบางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องมีอุปกรณ์หรูหรา เราก็อาจจะสามารถสร้างภาพที่สวยงามได้ถ่้าเรารู้จักใช้อุปกรณ์ที่เรามีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดนะครับ

หลังจากรอมาน๊าน นาน Housing Nauticam ก็เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงเมืองไทยซะที

(รูปขโมยมาจาก bkkcamerahousing.com)

ใครอยากดูตัวจริงๆก็ไปดูได้ที่ ไดฟ์ซัพพลายกรุงเทพ ถนนศรีอยุธยา หรือจะลองดูที่ web ก็ได้ครับ

ก่อนที่ีเจ้าตัวนี้จะเข้ามา นั้นก็มีกระแสข้อมูล และ คำถามเกี่ยวกับเจ้า housing ยี่ห้อนี้อยู่หลายอย่างเช่น เป็นพี่น้องกับ Sea and Sea หรือเปล่า หรือว่าเป็น ญาติกับ 10Bar หรือไม่ ตอนนี้หลังจากสอบถามอย่างละเอียดก็ได้คำตอบมาเรียบร้อยดังนี้

1. Nauticam นี้ไม่ได้เป็นญาติกับ 10Bar แต่มีบางพื้นที่ที่จะเห็น 10Bar กับ Nauticam ขายอยู่ในร้านเดียวกัน (ก็เป็นธรรมดา เหมือนกับที่เห็น Scubapro กับ Suunto ขายอยู่ในร้านเดียวกันครับ)
2. Nauticam ไม่ได้เป็นพี่น้องกับ Sea & Sea โรงงานที่ผลิต Nauticam ไม่ใช่โรงงานที่เป็น OEM แต่อย่างใดครับ ไม่ได้รับผลิต housing ให้ใครด้วย คือ โรงงานที่ผลิต Nauticam นั้นทำ Nauticam เพียงยี่ห้อเดียว โดย Nauticam มีทีม R&D ของตัวเอง และ Housing ทุกตัวของ Nauticam นั่้นก็ได้รับการออกแบบมาจาก Scratch เลยทีเดียว

อีกไม่นานก็คงจะได้เห็น Nauticam สำหรับ Nikon D700 และ Canon 7D ที่กรุงเทพนะครับ ^_^